Emmy 2026: Apple gaña a noite, a comedia xa non é comedia e Colbert despídese con premio

A noticia da noite é unha serie da que hai un ano ninguén falaba. «Widow's Bay» estreouse en Apple TV o 29 de abril, con críticas excelentes e sen ruído, e cinco meses despois levou catorce Emmy entre as cerimonias técnicas e a gala, a cifra máis alta que conseguiu nunca unha comedia nunha soa edición. É tamén unha serie de terror: unha illa de Nova Inglaterra sobre a que pesa unha maldición de séculos, con criaturas e mortes e un forasteiro —Matthew Rhys— que chega a un sitio onde todo o mundo sabe algo que el non. Katie Dippold, guionista de «Cazafantasmas» e «The Heat», escribiuna; Hiro Murai, o director de «Atlanta» e dos vídeos de Childish Gambino, dirixiuna. Que a Academia a premie como comedia di máis das categorías ca da serie.

Unha comedia que dá medo

Porque esa é a vella trampa dos Emmy, e este ano quedou á vista: «comedia» é, cada vez máis, calquera cousa de media hora que non sexa un drama. «Widow's Bay» gañou serie, dirección (Murai, polo episodio piloto «Welcome to Widow's Bay!»), guión (Dippold, polo mesmo), actor protagonista (Rhys), actor de reparto (Stephen Root), actriz de reparto (Kate O'Flynn, que estaba nomeada por primeira vez) e actriz invitada (Betty Gilpin). Sete das nove categorías principais de comedia. Polo camiño quedaron «The Bear», «Hacks», «Abbott Elementary», «Only Murders in the Building», «Shrinking», «Nobody Wants This» e «Margo's Got Money Troubles», que chegou con Elle Fanning, Michelle Pfeiffer e Nick Offerman nomeados e marchou de baleiro.

A única brecha no muro abriuna Jean Smart, que gañou o seu oitavo Emmy —o quinto por Deborah Vance en «Hacks»— fronte a Quinta Brunson, Ayo Edebiri, Fanning e Lisa Kudrow, nomeada polo regreso de «The Comeback». E Rob Reiner, que levou o de actor invitado por «The Bear» nunha categoría na que tamén estaba Michael J. Fox por «Shrinking».

O drama, sen sorpresas

En drama non pasou nada que non estivese previsto, e iso tamén conta unha historia. «The Pitt», o drama hospitalario de HBO Max que xa gañara o ano pasado, chegaba con 25 nominacións —máis ca ninguén— e repetiu como mellor serie. Noah Wyle repetiu como actor protagonista fronte a Gary Oldman («Slow Horses»), Mark Ruffalo («Task»), Sterling K. Brown («Paradise») e Rufus Sewell («The Diplomat»). Os outros finalistas a mellor drama eran «The Diplomat», «The Gilded Age», «A Knight of the Seven Kingdoms», «Paradise», «Pluribus», «Slow Horses» e «Your Friends & Neighbors»: nin unha soa serie das que mandaban hai tres anos.

O que si cambiou foi a actriz. Rhea Seehorn gañou por «Pluribus», a serie de ciencia ficción que Vince Gilligan escribiu pensando nela despois de «Better Call Saul», e fíxoo fronte a Carrie Coon, Keri Russell, Chase Infiniti («The Testaments») e Zendaya, nomeada por «Euphoria». É a confirmación dunha carreira que a industria tardou demasiado en mirar: Seehorn fixo seis tempadas de Kim Wexler sen un só Emmy. Gilligan levou o de guión polo episodio «We Is Us»; o de dirección foi para Saul Metzstein por «Scars», de «Slow Horses». En reparto, Allison Janney por «The Diplomat» e Tom Pelphrey por «Task», que dedicou o premio á súa prometida, Kaley Cuoco, «moi embarazada» na platea, no discurso máis celebrado da noite.

A noite de Matthew Rhys

Rhys fixo algo que non fixera ninguén en 78 edicións: gañar a mesma noite o Emmy ao actor protagonista de comedia («Widow's Bay») e o de serie limitada («The Beast in Me», en Netflix, onde interpreta un promotor inmobiliario sospeitoso da desaparición da súa muller fronte á escritora que encarna Claire Danes). Como xa tiña o de drama por «The Americans» en 2018, é tamén a primeira persoa que gañou como protagonista nas tres categorías. Dous rexistros opostos, un mesmo intérprete, e un recordatorio de que o galés leva quince anos sendo un dos actores máis fiables da televisión sen que se lle note nunca o esforzo.

Serie limitada: un triángulo en San Luís

A serie limitada foi «DTF St. Louis», o triángulo amoroso con asasinato que Steven Conrad escribiu e dirixiu para HBO, con Jason Bateman como presentador de informativos locais, David Harbour como intérprete de lingua de signos e Linda Cardellini entre os dous. Gañou serie, dirección, guión e os dous premios de reparto (Harbour e Cardellini), por diante da segunda tempada de «Beef», de «The Beast in Me», de «All Her Fault» e de «Love Story», a miniserie sobre John F. Kennedy Jr. e Carolyn Bessette. Sally Field gañou como actriz protagonista por «Remarkably Bright Creatures» —que tamén foi a mellor película para televisión— fronte a Claire Danes, Carey Mulligan, Sarah Snook e Sarah Pidgeon.

Colbert, despois da cancelación

E logo está «The Late Show with Stephen Colbert», que gañou como mellor programa de variedades despois de que CBS o cancelase e de que emitise o seu último episodio en maio. A Academia premiou ademais a dirección dese episodio final. Un premio a un programa que xa non existe é, segundo se mire, unha homenaxe ou un reproche, e probablemente as dúas cousas: a sala aplaudiu a Colbert como se aplaude a quen marcha, non a quen gaña. «The Traitors» repetiu como concurso e Alan Cumming como presentador; o especial en directo foi a actuación de Bad Bunny no descanso da Super Bowl, e o gravado, o regreso de «The Muppet Show».

A gala

Presentouna Mariska Hargitay, a primeira muller en facelo desde Jane Lynch en 2011 e a primeira persoa que non é cómica desde Angela Lansbury en 1993. Abriu cun número musical sobre «I Love Rock 'n' Roll» e cunha liña que a sala lle riu: que estaba orgullosa de ser a primeira muller en presentar en quince anos, e que «imaxinade: durante quince anos, Amy e Tina dixeron que non». O mellor chegou ao final, cando parodiou o famoso anuncio de Nicole Kidman para as salas AMC e Kidman protestou desde o patio de butacas —«ese é o meu número!»— para que Hargitay lle respondese que calase, «señora do cine, esta noite tócalle á tele». O peor foi o reloxo: a gala acabou antes de tempo e os últimos presentadores tiveron que facer tempo no escenario, cousa rara nuns premios famosos polo contrario.

Michael J. Fox recibiu o premio humanitario Bob Hope por tres décadas de traballo contra o párkinson. Foi, con diferenza, o momento en que o Peacock Theater se puxo en pé con menos protocolo. A audiencia, en cambio, bateu outro récord, e non bo: 5,9 millóns de espectadores na NBC, a cifra máis baixa da historia da gala.

O que di o reparto de premios

Apple TV acabou a tempada como a plataforma máis premiada, con 28 Emmy contando as cerimonias técnicas. Hai seis anos arrancaba cun puñado de series; hoxe leva a comedia, a actriz e o guión de drama, e o récord da noite. HBO conserva o prestixio —drama e serie limitada, as dúas categorías que máis pesan— e Netflix, que gasta máis ca ninguén, volve marchar con menos do que esperaba: as súas apostas fortes («The Beast in Me», «Beef», «Nobody Wants This») quedaron en nominacións, salvo o Emmy de Rhys.

Desde aquí, unha observación de arquivo: cinco dos premios grandes desta edición foron para series que non existían hai dous anos, e a mellor comedia da historia dos Emmy, se se conta por estatuíñas, ten unha tempada. A televisión que se premia renóvase máis rápido do que adoitaba, e a que a xente ve en directo —a propia gala— cada vez menos. Para quen cataloga, o primeiro é un problema agradable de ter. O segundo, un aviso.