O ano de Robert Pattinson: catro estreas, un vilán de Homero e o Batman que roda polo medio

Hai quince anos Robert Pattinson era o vampiro de «Crepúsculo», a saga que entre 2008 e 2012 o converteu no rostro máis fotografado do planeta e no actor máis subestimado da súa xeración, as dúas cousas á vez. Pasou a década seguinte facendo todo o posible por deixar de selo, e fíxoo escollendo sempre o director antes ca o papel: «Cosmopolis» con Cronenberg (2012), «Good Time» cos irmáns Safdie (2017), «High Life» con Claire Denis (2018), «O faro» con Robert Eggers (2019), «Tenet» con Nolan (2020). Aquilo líase, desde fóra, como unha fuxida. O de 2026 xa non admite esa lectura: é un actor de carácter con cara de protagonista que conseguiu que os estudios lle paguen por facer exactamente o que facía no cine independente, só que con douscentos millóns de orzamento detrás.

De onde vén

O ano non empezou de cero. 2025 foi a carreiriña: en marzo, «Mickey 17», de Bong Joon-ho, onde facía dun traballador desbotable que se reimprime cada vez que morre —dous Pattinson en pantalla, un tímido e outro non—, e en maio, en Cannes, «Die My Love», de Lynne Ramsay, con Jennifer Lawrence, onde era o marido que non sabe que facer cunha muller que se está rompendo. Ningunha das dúas foi un éxito de taquilla. As dúas deixaron claro que Pattinson estaba no momento da súa carreira en que un actor pode escoller, e que estaba escollendo os raros.

Abril: «O drama»

O ano arrancou o 3 de abril con «The Drama», de Kristoffer Borgli, o noruegués de «Sick of Myself» e «Dream Scenario», para A24: unha parella a piques de casar —Pattinson e Zendaya— á que unha revelación lle rebenta a semana da voda. Custou 28 millóns de dólares e recadou 132 en todo o mundo, cruzando os cen en dezanove días, que para unha comedia de autor sen efectos e cun xiro que non se pode contar é un resultado pouco habitual. A campaña vendeuna como comedia romántica e a película vólvese outra cousa a medio camiño; houbo espectadores que se sentiron enganados e críticos que celebraron precisamente iso. É a primeira vez en moito tempo que Pattinson fai de tipo normal —un home namorado e asustado—, e o interesante é que se lle dá ben. Desde o 31 de xullo está en HBO Max.

Xullo: Antínoo

Logo veu a grande. «A Odisea» de Christopher Nolan, a súa primeira película despois dos Óscar de «Oppenheimer», presentouse o 6 de xullo no Odeon de Leicester Square e estreouse o 17, rodada integramente con cámaras IMAX de 70 milímetros —a primeira película en facelo, con máis de dous millóns de pés de película— e cun reparto que parece unha lista da compra: Matt Damon como Ulises, Anne Hathaway como Penélope, Tom Holland como Telémaco, Zendaya como Atenea, Charlize Theron como Calipso. Custou 250 millóns e abriu con 264 na súa primeira fin de semana mundial, o mellor arranque de Nolan desde «O cabaleiro escuro: A lenda renace». A día de hoxe leva 1.687 millóns de dólares, é a segunda película máis taquilleira do ano e a película para adultos máis taquilleira da historia.

Pattinson é Antínoo, o cabecilla dos pretendentes que asedian a Penélope no palacio de Ítaca mentres Ulises non volve. El mesmo contou que o construíu a partir do Lester Diamond de James Woods en «Casino»: un tipo viscoso que sabe que está de máis e que non marcha. Foi, segundo contan, o único do reparto que pediu ler o guión antes de asinar, cousa que con Nolan non fai case ninguén. Que un pretendente de Homero sexa un dos personaxes máis comentados dunha película de tres horas cun cíclope di bastante do que Pattinson fai cun papel secundario: roubarllo aos protagonistas sen que pareza que o intenta.

Setembro: un presentador real

O 25 de setembro chega «Primetime», de Lance Oppenheim, tamén con A24. Oppenheim viña do documental —«Some Kind of Heaven», «Spermworld», a serie «Ren Faire»— e esta é a súa primeira ficción, aínda que o seu tema sexa o de sempre: a xente que actúa para unha cámara. Pattinson, que ademais produce, interpreta a Chris Hansen, o presentador de «To Catch a Predator», o programa da NBC que entre 2004 e 2007 tendía trampas a pederastas ante as cámaras e as emitía en horario de máxima audiencia. É un papel incómodo por deseño: un home real, vivo, convertido en personaxe dunha película sobre o que a televisión fai coa vergonña allea, e sobre o que lle fai a quen a administra.

Presentouse en competición en Venecia a principios deste mes, cunha ovación de sete minutos e, a data de hoxe, un 93 % en Rotten Tomatoes cunha nota media de 8,3 sobre 10 nas primeiras catorce críticas. As reseñas falan dunha actuación magnética, dun descenso á loucura coa cara dun presentador de informativos, e dunha película máis interesada na psicoloxía do espectáculo ca no escándalo. E xa se fala de Óscar, que é o que se di en setembro de calquera película de Venecia, pero que no seu caso, por primeira vez, non soa a esaxeración.

Decembro: Scytale

E o 18 de decembro pecha o ano «Dune: Parte tres», de Denis Villeneuve, que adapta «O mesías de Dune», a segunda novela de Frank Herbert, con guión do propio Villeneuve e do historietista Brian K. Vaughan. Pattinson é Scytale, o bailarín de rostro dos Bene Tleilax, capaz de tomar calquera forma, e peza central da conspiración contra o emperador Paul Atreides. A súa aparición no tráiler foi o máis comentado do avance, por riba dun Timothée Chalamet rapado e da primeira liña de Zendaya —Chani preguntando que nome lle porán a unha nena, e propoñendo Leto se é neno—. É o papel que mellor resume o ano: un actor ao que lle gusta desaparecer dentro da máscara e que, aínda así, é recoñecible en canto abre a boca.

E Batman, polo medio

Todo isto compaxinouno con «The Batman: Parte II», que empezou a rodarse o 12 de xuño nos estudios Warner de Leavesden, con exteriores en Londres, Liverpool e Glasgow, e con Sebastian Stan e Scarlett Johansson como Harvey e Gilda Dent, Charles Dance como o pai del e o regreso de Jeffrey Wright, Andy Serkis e Colin Farrell. Warner fixouna para o 18 de febreiro de 2028, catro anos despois da primeira. É dicir: mentres estreaba catro películas, estaba rodando a quinta, e a quinta é a que lle paga as outras catro.

O que significa

Hai un patrón, e non é casual. Nas grandes —Nolan, Villeneuve, Reeves— Pattinson é o vilán ou o enmascarado, o que se esconde detrás de algo. Nas pequenas —Borgli, Oppenheim— é o protagonista coa cara descuberta. Os actores de carácter clásicos, os Willem Dafoe, os Gary Oldman, tardaron vinte anos en conseguir que Hollywood lles dese as dúas cousas á vez. Pattinson fíxoo nun.

El dixo que o tería devastado ter que renunciar a calquera das catro. Enténdese. É difícil lembrar un ano en que un mesmo actor estivese nunha comedia de A24, no maior éxito de Nolan, nun retrato dun presentador da telelixo e na terceira parte de «Dune». O raro non é que lle ofrecesen os catro papeis; o raro é que os catro lle queden ben. Datos de taquilla, datas e críticas comprobados o 15 de setembro de 2026.