Fonoteca
A música do cine: o que soaba nas salas do cine mudo, as partituras coas que se acompañaba e os compositores que cambiaron como soa unha película.
Escoitar
Gravacións de dominio público de hai máis dun século: cancións nadas do cine mudo e a música que tocaban os pianistas nas salas.
-
1907 · Dominio público
In the Hall of the Mountain King
O fragmento de Peer Gynt que os pianistas do cine mudo usaban para calquera persecución. Fritz Lang converteuno na melodía que asubía o asasino de «M».
-
1914 · Dominio público
Poor Pauline
Unha canción cómica sobre «Os perigos de Paulina», o serial que deixaba a súa heroína atada ás vías cada semana. O cine xa inspiraba éxitos de gramófono.
-
1915 · Dominio público
Those Charlie Chaplin Feet
Un ano despois de crear a Charlot, Chaplin xa era tan famoso que os seus andares de pato tiñan canción propia. Este one-step bailábase en todo Estados Unidos.
-
1916 · Dominio público
Hearts and Flowers
A música do melodrama por excelencia: soaba cada vez que a orfa choraba ou o desafiuzamento chamaba á porta. Tanto se usou que acabou sendo unha parodia de si mesma.
-
1919 · Dominio público
Mickey
Escrita por Neil Moret para a película «Mickey» (1918) de Mabel Normand, é unha das primeiras cancións compostas para promocionar unha estrea. Vendeuse por millóns en partitura.
-
1919 · Dominio público
Take Your Girlie to the Movies
«Leva a túa moza ao cine se non podes facerlle o amor na casa»: a sala ás escuras como refuxio das parellas, cantado con todo o desparpajo da época.
-
1921 · Dominio público
The Sheik of Araby
Naceu do furor por Rudolph Valentino en «O caíd» e converteuse nun estándar do jazz que aínda se toca. Aquí, nunha versión de baile do mesmo ano.
Partituras e follas de música
Con que se acompañaba unha película muda: un manual, un catálogo de pezas por emocións e as follas que os estudios enviaban a cada sala.
-
1920 · Edith Lang, George West
Musical Accompaniment of Moving Pictures
O manual para pianistas e organistas de sala: como acompañar unha persecución, un bico ou un funeral, que repertorio ter a man e como improvisar sen perder a película.
-
1923 · G. Schirmer
Schirmer's Photoplay Series, vol. 5
Pezas curtas listas para soar na sala, clasificadas por emocións: axitación, misterio, amor, tormenta. O catálogo musical do que bebía calquera acompañante.
-
1926 · Cameo Music Service
The Son of the Sheik — cue sheet
A música prevista para a última película de Valentino, estreada semanas antes da súa morte. Temas orientalistas, galopes e un valse para o romance.
-
1927 · UFA
Metropolis — cue sheet
A folla de acompañamento de «Metropolis» para a súa estrea en Estados Unidos: un mapa de como debía soar a cidade de Fritz Lang nas salas.
-
1927 · Cameo Music Service
College — cue sheet
A música para «O colexial» de Buster Keaton, con números de banda universitaria e aires de deporte. Ata a comedia necesitaba a súa partitura.
-
1928 · Universal
The Hunchback of Notre Dame — cue sheet (1928)
A folla que o estudio enviaba aos cines coa película: que peza tocar en cada escena e durante cantos segundos. Esta é a da reestrea de 1928 de «O xorobado de Notre Dame», con Lon Chaney.
Compositores
Doce nomes que cambiaron como soa o cine, da orquestra de Hollywood ao violonchelo de «Joker».
-
Max Steiner
O vienés que inventou o son de Hollywood: unha orquestra que subliña cada emoción e temas propios para cada personaxe.
Filmografía → -
Erich Wolfgang Korngold
Neno prodixio da ópera austríaca, fuxiu do nazismo e levou a Hollywood a grandeza sinfónica de Viena nas aventuras de Errol Flynn.
Filmografía → -
Bernard Herrmann
De «Cidadán Kane» a «Taxi Driver», e sobre todo Hitchcock: frases curtas e obsesivas en lugar de grandes melodías, e a ducha de «Psicose» só con cordas.
Filmografía → -
Nino Rota
O cómplice musical de Fellini durante trinta anos: circo, nostalxia e melancolía. E o valse triste de «O padriño».
Filmografía → -
Ennio Morricone
Asubíos, látegos, guitarras eléctricas e coros: con Sergio Leone reinventou o western e despois escribiu máis de catrocentas bandas sonoras.
Filmografía → -
Tōru Takemitsu
Compositor de vangarda que trataba o silencio e o ruído como música. Do terror poético de «Kwaidan» á traxedia de «Ran», con Kurosawa.
Filmografía → -
Michel Legrand
Jazz e canción francesa para a Nouvelle Vague. Con Jacques Demy fixo «Os paraugas de Cherburgo», unha película na que se canta cada palabra.
Filmografía → -
John Williams
Dúas notas para un tiburón e unha fanfarra para unha galaxia: devolveu a gran orquestra ao cine comercial e asinou os temas que todo o mundo sabe tararear.
Filmografía → -
Joe Hisaishi
A voz musical de Studio Ghibli: melodías sinxelas ao piano que medran ata a orquestra, en case todas as películas de Hayao Miyazaki.
Filmografía → -
Ryūichi Sakamoto
Pioneiro da electrónica con Yellow Magic Orchestra, gañou o Óscar con «O último emperador» e seguiu experimentando co son ata o final.
Filmografía → -
Alberto Iglesias
O compositor donostiarra de Almodóvar e Julio Medem, e o español con máis nomeamentos ao Óscar á música. Cordas íntimas e tensión contida.
Filmografía → -
Hildur Guðnadóttir
Violonchelista islandesa que compón desde a textura e o silencio. Gañou o Óscar con «Joker», unha banda sonora construída sobre o seu violonchelo.
Filmografía →
Fitos da banda sonora
-
1908
Camille Saint-Saëns escribe unha das primeiras partituras compostas expresamente para unha película.
The Assassination of the Duke de Guise (1908) → -
1927
As cancións sincronizadas anuncian o fin do cine mudo e dos músicos en directo nas salas.
El cantor de Jazz (1927) → -
1933
Max Steiner asina unha banda sonora sinfónica de principio a fin e fixa o modelo de Hollywood.
King Kong (1933) → -
1960
Os violíns de Bernard Herrmann na escena da ducha: a música como coitelo.
Psicosis (1960) → -
1966
Morricone e Leone: asubíos, guitarras eléctricas e coros cambian para sempre o son do western.
O bo, o feo e o malo (1966) → -
1977
John Williams devolve a gran orquestra sinfónica ao cine de masas.
A guerra das galaxias (1977) → -
1982
Os sintetizadores de Vangelis dan ao futuro o seu son: frío, melancólico e cheo de chuvia.
Blade Runner (1982) → -
2020
Hildur Guðnadóttir gaña o Óscar cunha banda sonora construída sobre o seu violonchelo.
Joker (2019) →