Atlas do cine
Os movementos que cambiaron o cine, país a país e década a década. Escolle unha época, percorre o mapa e descobre de onde vén o que ves.
Non se puido cargar o teu mapa. Téntao de novo.
Aínda non marcaches ningunha película como vista.
Inicia sesión para ver de que países é o cine que viches.
Iniciar sesiónViches algo de todos os movementos do atlas.
Fáltanche estes movementos:
Alemaña
Rusia
Ucraína
Estados Unidos
Francia
México
Italia
Xapón
India
Polonia
Reino Unido
Brasil
Chequia
Eslovaquia
España
Senegal
Malí
Burkina Faso
Cuba
Arxentina
Chile
Bolivia
Irán
Hong Kong
Taiwán
China
Dinamarca
Corea do Sur
Romanía
Grecia
-
1919–1933 · Alemaña
Expresionismo alemán
Decorados torcidos, sombras pintadas e monstros que falan dunha Alemaña rota tras a guerra. A súa luz e o seu medo chegaron ao terror e ao cine negro de Hollywood.
-
1924–1934 · Rusia · Ucraína
Montaxe soviética
A idea de que o sentido nace do choque entre dous planos. Os cineastas da revolución inventaron unha gramática que aínda usa calquera tráiler.
-
1930–1960 · Estados Unidos
Hollywood clásico
Os grandes estudios, as estrelas e os xéneros: western, musical, cine negro, comedia. Unha fábrica que converteu a narración invisible no idioma do mundo.
-
1932–1940 · Francia
Realismo poético francés
Portos con néboa, amores condenados e xente corrente atrapada polo destino. O cine francés de entreguerras, melancólico e de estudio, antes da ocupación.
-
1936–1959 · México
Época de ouro do cine mexicano
Melodramas, rancheiras e os ceos de Gabriel Figueroa. Durante dúas décadas México foi a gran industria do cine en español, coas súas propias estrelas e a súa propia mirada.
-
1943–1955 · Italia
Neorrealismo italiano
Cámaras na rúa, actores sen oficio e unha Italia en ruínas. Tras a guerra, o cine saíu dos estudios para mirar á xente de fronte.
-
1950–1965 · Xapón
Idade de ouro do cine xaponés
O León de Ouro de «Rashomon» abriu a Occidente un cine que xa era inmenso: samuráis, pantasmas e familias que se desfán en silencio.
-
1955–1985 · India
Cine paralelo indio
Fronte aos musicais de Bombai, un cine bengalí e rexional, realista e de autor. «Pather Panchali» púxoo no mapa e Satyajit Ray levouno a todo o mundo.
-
1955–1963 · Polonia
Escola polaca
Co desxeo, unha xeración de Łódź atreveuse a revisar a guerra sen heroísmo oficial: sumidoiros, dúbidas e mozos que morren por nada.
-
1956–1966 · Reino Unido
Free Cinema británico
Mozos airados, fábricas, pubs e casas adosadas. O cine británico cambiou os salóns pola clase obreira do norte de Inglaterra, con rabia e sen adornos.
-
1958–1968 · Francia
Nouvelle Vague
Críticos de Cahiers du cinéma que colleron a cámara: rodaxe na rúa, saltos de montaxe e a idea de que o director é o autor. Nada volveu ser igual.
-
1960–1972 · Brasil
Cinema Novo
«Unha cámara na man e unha idea na cabeza». O Brasil do sertón, a fame e a revolta, filmado con poucos medios e unha estética da violencia.
-
1962–1969 · Chequia · Eslovaquia
Nova onda checoslovaca
Humor absurdo, surrealismo e moita ironía contra a burocracia socialista. Floreceu coa Primavera de Praga e os tanques soviéticos cortárona en seco.
-
1962–1982 · Alemaña
Novo cine alemán
«O cine de papá morreu», proclamou o manifesto de Oberhausen. Unha xeración sen pais cinematográficos enfrontouse ao pasado nazi e ao milagre económico.
-
1962–1977 · España
Novo cine español
Baixo a censura franquista, o cine aprendeu a falar con metáforas: cazarías, colmeas e casas pechadas. Da Escola Oficial de Cine saíu unha mirada adulta e de autor.
-
1963–1995 · Senegal · Malí · Burkina Faso
Cine africano poscolonial
Tras as independencias, África filmouse a si mesma por primeira vez. Sembène, o «pai do cine africano», e o festival FESPACO de Uagadugú déronlle voz e casa.
-
1966–1976 · Cuba · Arxentina · Chile · Bolivia
Novo cine latinoamericano
Un «terceiro cine», nin de Hollywood nin de autor europeo: militante, documental e continental. Da Habana a Santiago, filmar era tomar partido.
-
1967–1980 · Estados Unidos
Novo Hollywood
Cos estudios en crise, unha xeración de cinéfilos tomou o poder: antiheroes, violencia, finais amargos e o reflexo de Vietnam e o Watergate.
-
1969–2005 · Irán
Novo cine iraní
Nenos, coches, camiños en zigzag e a fronteira borrosa entre documental e ficción. Coa censura enriba, Irán fixo un dos cines máis libres do mundo.
-
1979–2000 · Hong Kong
Nova onda de Hong Kong
Tiroteos a cámara lenta, artes marciais e amores en corredores de neon. Unha cidade con présa por filmarse antes de volver a China en 1997.
-
1982–2000 · Taiwán
Novo cine taiwanés
Planos longos, memoria familiar e a historia silenciada da illa. Tras a lei marcial, Taiwán contouse a si mesma con paciencia e sen melodrama.
-
1984–1993 · China
Quinta xeración chinesa
A primeira promoción da Academia de Cine de Pequín tras a Revolución Cultural. Cor, paisaxe e labregos en lugar de propaganda.
-
1995–2005 · Dinamarca
Dogma 95
Un «voto de castidade» de dez regras: cámara na man, luz natural, nada de música engadida nin de trucos. Un manifesto medio en broma que sacudiu o cine dos noventa.
-
1995–2010 · Arxentina
Novo cine argentino
Escolas de cine, orzamentos mínimos e a crise de 2001 de fondo. Historias pequenas e secas que retrataron un país en descomposición.
-
1996–hoxe · Corea do Sur
Novo cine coreano
O fin da censura e unhas cotas de pantalla xenerosas crearon unha industria que mestura xéneros sen pudor. Chegou ao máis alto co Óscar de «Parasitos».
-
2001–hoxe · Romanía
Novo cine rumano
Planos fixos, tempo real e burocracia kafkiana herdada do comunismo. Con moi pouco diñeiro, Romanía comezou a gañar en Cannes ano tras ano.
-
2009–hoxe · Grecia
Nova onda grega
Familias pechadas, diálogos de autómata e rituais absurdos en plena crise da débeda. A «onda rara» que levou a Lanthimos de Atenas a Hollywood.
